emo på ein søndag

eg trur folk som har kjæraste og har hatt det lenge, gløymer korleis det er å sove aleine kvar natt. kor glad ein kan bli for at ein ven skal overnatte berre så det skal vere nokon andre i senga, eit anna hjarte som slår rett ved sidan av deg medan du søv. eg trur dei gløymer dei timane før leggetid, når taklyset er slått av og berre lampa i hjørnet står på og den einaste i rommet er deg sjølv, og det skal ikkje komme nokon inn på rommet frå kjøkkenet eller badet eller stua og snike over skuldra di for å sjå kva for ei nettside du er inne på og kva det er du les om. du må hente vatnet ditt sjølv, du vaknar ikkje med nokon andre si arm rundt deg, du har ingen si irriterande snorking å irritere deg over. desse tinga har eg tenkt mykje på dei siste dagane. eg håpar at dei som har kjæraste kjenner seg heldige og kan tenke litt på dei små tinga som er så store for ein som ikkje har kjæraste.

korfor?

korfor må du vere sånn her?
korfor må du sitte deg ved sidan av meg når heile vogna er tom?
korfor må du spørje meg om veien til stoppet ditt?
korfor må du spørje meg om kor eg kjem ifrå?
korfor korfor korfor kan du ikkje sjå at eg er ikkje interessert, eg prøver å sjå ned på mobilen min, finne eit nummer å ringe, trykke på den grønne telefonen og trykke JA, ring! og han seier "you are beautiful" og eg håpar at du kjem til å ta telefonen, eg seier det høgt høgt høgt inni meg, ta telefonen, det tar 6 ring og så kan eg høyre stemmen din, "hei" seier du som frå ei anna verd,
fyren ved meg i den tomme vogna tar meg på kneet, eg viftar han bort med hånda mi,
eg seier til han at eg ikkje er interessert, peikar på telefonen, det er nokon der som ventar på meg,
det er mitt stopp plutselig og han held meg igjen, sperrar utgången, eg bryt meg ut, eg skal faen meg ut, hotel de ville, eg er ti minutt heimefrå, det her skal faen meg gå.
eg er nestan heime og rett ved butikken står ein guttegjeng og drikk øl og peiker på meg og roper "ma belle!" og eg vil berre rekke tunge og inni meg døyr eg litt,

og eg vil berre seie til alle dei som aldri har vore i paris og tenker at det er den beste staden i verda: ja, det er fint her. eg elskar paris. det er den finaste staden eg sjølv veit om. det er fint her heilt til du skjønner at dei som bur her er heilt mongo i hovudet. då startar du å hate paris. og eg ser fanden meg ut som dei.