nattahistorie

There was a girl who talked to the geese
she understood them and they her
one day she looked into a crystal stream
and saw in its bed a diamond
she picked it up and placed it in her hair
as she did so she turned into a geese
it was then revealed that the other geese
she magically had understood
were once human like her


den her songen og den historia er så fin og den passar fint som nattahistorie, så om du er på tur til å legge deg, burde du høyre den. god natt. vi sjåast i oktober.

en kärlekshistoria

vi bur i popsongane, vi lever i popsongane. eg går gate opp og gate ned, gjennom skog, på gress, på grus, på asfalt, alltid med ein song saman med meg. heile tida leiter eg etter svar, etter linjer å sitere, historier som passar med dei historiene eg sjølv kjenner. dei tristaste songane, dei gladaste, dei som handlar om ulykkeleg kjærleik, dei som handlar om å ha dei beste venane i verda. i dag er ein slik dag. i dag er det svenske säkert! og linjene
Och det här är vad magen säger om dig
Du gillar mig för mycket det måste vara något fel på dig
Det här är vad hjärnan har sagt om mig
Jag måste vara galen, jag har aldrig känt så mycket
som när jag är med dig
eg berre vil synge og spare linjene og håpe at det her skal vere ei historie som på merkeleg vis skal vere som mi eiga.


(kryssar fingrane kryssar fingrane kryssar fingrane)

kjærleik på parisisk måte

i gamle dagar, då eg budde i tredjeetasje i ei 35 kvadratmeterstor leiligheit i 3 rue jean de beauvais, 5ème arrondissement, paris, frankrike, var eg vitne til ei av desse kjærleikshistoriene ein berre ser på film. på døra til naboen hang det ein blomsterbukett fylt av roser og med dei lå eit kort der det sto "je t'aime. rappellez-moi :'(" (eg trur kanskje det også sto "je suis un bête", og om det gjorde det, så er det vann på mølla til ei trist-fin historie, men eg hugsar ikkje). oppgangen til leiligheita var fylt av roseblad som leda til døra til naboen. blomstrane hang der i eit par dagar, kanskje kom ho heim og ignorerte dei, kanskje kom ho ikkje heim, og dei begynte å bli tørre, og blomstrane blei bytta ut, nye blad kom, og slik gjekk det gjennom heile veka. eg fulgte med, eg hadde besøk som fulgte med, fulgte med på korleis blomstrane tørka ut og roseblada blei kosta vekk, og vi tenkte ut historier om kva som kunne ha skjedd. ein dag var blomstrane borte, ho hadde nok kommet heim, og eg kunne høyre roping inne frå leiligheita. "det her vil ikkje eg vere med på" tenkte eg og sprang ned trappa, og slik fikk eg vere vitne til litt kjærleik på parisisk måte.

utsnitt

Det går ei tid. Tid som kan målast i avstand, i lengsel, i lyst, i glede, i sinne, i tvil, i endelaus lykke, i håplaus fortviling, tid som kan målast i dagar ifrå kvarandre, i timar saman med kvarandre, i kilometer, i millimeter. Og så går det ei tid, timar, dagar, år, og grepa er der ikkje lenger, og vi kan symje så mykje vi vil, mot målet, 25 meter kvar vei, fram og tilbake, heilt til vi vinn symjeknappen i sølv, gull, platina, bevis i edle metall som kan fortelje oss kor flinke vi har vore, kor lenge vi har haldt ut.

sunday morning

eg hata alltid søndag då eg var lita. alle butikkar var stengte, dei vaksne ville ha lapskaus og kotelettar til middag, og ingating var artig meire. lørdag var liksom så gøy at han tok piffen av søndag. så blei eg litt meir vaksen sjølv og så elskar eg søndag, at alt går litt i sirup, at ein kan ete lang frokost og ikkje ha dårleg samvit for det, for det er ingating som hastar, og det er heilt greit å gå tur eller sjå på tv eller berre lese avisa. i dag er det søndag og eg og mor mi har vore på besøk på lørenskog og drukket vin midt på dagen og snakka om kor vi kjem ifrå og at eg litt vil flytte og om gamle kjærastar og nye kjærastar og så åt vi kongekrabbe til middag. eg kan ikkje hugse å ha ete skalldyr eller sjømat, og har hatt ein veldig aversjon mot det i alle år, men eg måtte jo prøve og ikkje vere vanskeleg og teit, så eg prøvde. og det er jo noko. så dro mor mi og eg tilbake til oslo og ho dro tilbake til nord-norge og sånn var min søndag.

og her finnest ei speleliste som handlar om søndag, som berre har søndag stempla i panna, hurra, det er søndag!

gipsy lady

eg har laga ein spåkopp. med spåkoppen kan eg spå kven det skal vere og fortelje dei noko om korleis framtida deira ser ut. det står ulike ting, som til dømes "du kjem til å få nokon til å smelte", "du kjem til å vinne på eit flaxlodd" eller "om du skal bekymre deg så mykje kjem du til å få rynker". spåkoppen skal få vere med der eg er, akkurat no er han i sekken sånn at eg kan flekke han opp når eg drikk kaffi med venar, når eg er på jobb, når eg kjem på besøk og ikkje har så mykje meir nytt å fortelje. då skal eg spå. sjå inn i framtida, sjå deg i auga og sei "du kjem til å gjere nokon lykkeleg".

korleis klarer dei det?

heidi og eg satt i kafeen på hf og drakk kaffi i dag og snakka om dei store tinga (les: kjærleiken). vi såg par rundt oss komme saman, gå saman, par som møtte kvarandre i kafeen, jenter som venta på kjærasten, guten som kjøpte kaffi til jenta si, og det slo oss: dei der, dei har klart det. dei har blitt forelska i ein person, og så har den personen blitt forelska tilbake. "det er som kjernefysikk!" sa heidi og eg måtte sei meg samd i det. eg skjønnar ikkje korleis dei klarer det, men eg er glad for alle som har kjæraste og håpar at dei som har det er glade for å ha det, og så skal eg høyre på denne spelelista som handlar om kjærleiken og korleis ein skal finne han og korleis ein ein gong i blant tenker at det hadde vore så bra om ein berre kunne bruke spørreskjema for å sjekke om ein passa ilag. korleis klarer dei det?